Отанды сүюдің алғашқы қадамдары – фоторепортаж

Кішкентай алақанын жүрегіне қойып тұрған бүлдіршінге қарап, еріксіз жымиясың. Жанындағы достары да бой түзеп, Әнұранға қосылып тұр. Астана қаласындағы №24 «Айналайын» балабақшасының тәрбиеленушілерінің елге деген алғашқы құрметін Республика күніне арналған ертеңгілік барысында осындай қарапайым сәттерден байқадық.

Көк туды көтерген кішкентай қолдар

Залға кіргеннен мерекенің лебі сезіледі. Төбеде көк пен сары шарлар тізілген.

Қыздардың шашындағы көгілдір бантиктері мен ұлдардың оюлы кеудешелері жарасып тұр. Қолдарына жалауша ұстаған балалар ортаға шықты.

Бәрі бірдей қимылдауға тырысқанымен, әрқайсысының өз қызығы бар. Бірі тәрбиешісінен көз алмайды, бірі қасындағы досына қарап, қимылын қайталайды. Енді бірі туын жоғары көтеріп, өзін еркін ұстайды. Мерекеге жылулық беріп тұрған да – балалардың осы табиғи қалпы.

Әнұран басталғанда залдағы көңіл күй өзгерді. Балалар оң қолын жүрек тұсына қойып, бой түзеді. Жаңа ғана күліп тұрған жүздер байыптана қалған. Бірі әнге қосылып тұр, енді бірі алға қарап, барынша тік тұруға тырысады.

Олар Әнұрандағы әр сөздің мағынасын әлі толық түсінбеуі мүмкін. Бірақ өз елінің туын танып, Әнұранын бірге айтуға үйреніп келеді.

Уақыт өте осы таныс сөздер мен әрекеттердің мәнін де тереңірек ұғынар.

Баланың әлемінен басталған Отан

Балаға Отанды түсіндіру үшін кейде алысқа барудың қажеті жоқ сияқты. Оның жақсы көретін үйі бар. Күн сайын келетін балабақшасы, бірге ойнайтын достары, алдынан шығатын апайы бар. Әзірге оның бар әлемі – өзін жақсы көретін, сөзіне құлақ асатын адамдардың ортасы.

Көк туды көтерген балаларға қарап отырып, олардың осы күннен нені есте сақтайтынын ойлайсың.

Мүмкін, достарымен бірге айтқан әнін, қолындағы жалаушасын немесе көпшілік алдына шыққандағы толқуын ұмытпас. Балалық шақтың жылы естеліктері осындай сәттерден жиналады ғой.

Мереке бойы балалардың көңіл күйі де құбылып отырды. Алғашында қысылып тұрғандары бірте-бірте ашылып, достарына қосылды. Ән мен бидің арасында бір-біріне қарап күліп, тәрбиешілерінен қолдау іздейді. Олардың риясыз қуанышы айналасына да жұғады.

Мейірім мен қамқорлық ортасы

Балабақшаның күнделікті тіршілігінде де осындай жылулық бар. Балалар сурет салады, кітап қарайды, бірге ойнайды. Әрқайсысы өзіне қызық дүниені танып, жаңадан үйренгенін көрсетуге асығады.

Бірі қарындашын мұқият ұстап бояса, енді бірі кітаптағы суреттерге үңіледі.

Қастарында – тәрбиешілері. Сурет салуға көмектеседі, сұрағына жауап береді, бастаған ісін аяқтауына қолдау көрсетеді.

Күнде қайталанатындықтан, мұндай қамқорлыққа көп мән бере бермейміз. Ал бала үшін өзін тыңдайтын, асықтырмай түсіндіретін адамның жанында болғаны қаншалықты маңызды.

Балалар осы ортада бір-бірімен араласуды да үйренеді. Ойынға бірге қатысады, кезек күтеді, ортақ заттарды бөліседі. Кейде келіспей қалып, қайта татуласады. Достықтың, өзгені сыйлаудың алғашқы тәжірибесі осылай жиналады.

Отан – балаға ең жақын әлем

Бала үшін Отан әзірге өзі күнде көріп жүрген дүниелерден құралады. Таңертең қолынан жетектеген ата-анасы, балабақшада күтіп алатын апайы, ойнауға шақыратын досы. Осы ортаның әрқайсысында оны біреу күтеді, тыңдайды, жақсы көреді.

Мерекеде қолына көк ту ұстаған бүлдіршіннің ел туралы түсінігі әлі талай толығады. Ал қазір ол достарымен бірге Әнұран айтып, ортақ қуанышты сезініп тұр.

Туған елінің мерекесі оның да мерекесіне айналған.

Кішкентай жүректегі Отан – осындай таныс әрі аяулы әлем.

Үйінің жылуы, достарының күлкісі, апайының мейірімі. Бала сол әлемге бауыр басып өседі. Есейген сайын «менің үйім», «менің балабақшам» деген ұғымдардың аясы кеңейіп, «менің елім» деген сезімге ұласады.