USD 335.71 EUR 357.36 RUB 5.23
استانا:

ەل مەن ەر جانە جەر

فوتو: Ақтөбе газеті

جەردەن وتكەن بايلىق جوق: جەر بولسا — ەل بولادى، ەل بولسا — ەر بولادى. ەل مەن ەردىڭ اراسىندا ايىرما جوق دەۋگە دە بولادى. ەكەۋى ٴبىر ۇعىم، قوس ٴورىم، ەگىز تۇسىنىك. وتكەن زاماننىڭ ويشىلدارىنىڭ ٴبىرى ش.مونتەسكەنىڭ: «مەملەكەت ٴومىرى ادام ٴومىرى سەكىلدى» دەگەن ٴسوزى بار. ەندەشە، ەل مەن ەردىڭ ٴومىرى دە — وسى قاناتتى قاعيدامەن ساباقتاس. حالقىمىز بۇل تۇرعىدا تالاي تاماشا سوزدەر مەن عاجايىپ تامسىلدەردى ايتىپ تا كەتكەن. جاقسى سوزدەن سىباعا، جارقىن ويدان مۇرا، حالىق- تىق قاعيدادان ۇلگى الساق، نەسىبەمىز مولاي- ىپ، تاپقانىمىز تولىسا تۇسپەك. مەملەكەت ٴومىرىن قۇرايتىن دا، ۇزارتاتىن دا – ونىڭ بەيبىت ٴومىردى سۇيەتىن، بىرلىگى جاراسقان حالقى. تاۋەلسىزدىكتىڭ ەڭ العاشقى كۇنىنەن باستاپ ٴبىز بىرلىك پەن ىنتىماقتىڭ تۋىن بيىك كوتەرۋدى ماقسات تۇتتىق. ەل بىرلىگى — ەرەكشە بايلىق. حالقىمىز ٴۇشىن ەر مەن جەردىڭ نارقى اسا بيىك. ٴبىز — بالا كەزىمىزدەن وسىناۋ ەگىز ۇعىمدى انامىزدىڭ اق سۇتىنەن، اكەمىزدىڭ اششى تەرىنەن ۇعىنىپ وسكەن ۇرپاقپىز. جەردىڭ ٴقادىرىن ٴبىلۋ ارقىلى ەلدىڭ ٴقادىرىن بىلەسىڭ. ەلدىڭ ابى- رويىن ويلاۋ ارقىلى ٴوز ابىرويىڭا داق تۇسىرمەۋگە تىرىساسىڭ. وسىلاردى بالا كەزدەن بويعا ٴسىڭىرۋ، ويعا توقۋ ارقىلى ۇلتتىق سالت-سانا مەن حالىقتىق قاسيەتتەردى دە تال بويىڭا تاراتىپ، تاعىلىم الىپ وسەسىڭ. ادام ٴوز حالقىنان ٴومىر بويى ۇيرەنەدى، سونىمەن قاتار ەلگە ەلەۋلى ٴاربىر ازامات ىرگەلى ىسىمەن، ۇلگى-ونەگەسىمەن ەلدى دە تاربيەلەيدى. ەل مەن ەردىڭ بىرلىگى، ەل مەن ەردىڭ جاراسىمى – جارقىن بولاشاقتىڭ كەپىلى دەيتىنىمىز سوندىقتان. بالا كەزىمىزدە مەكتەپكە بارا جاتقاندا، كەڭ كوشەنىڭ بويىندا كەڭەسىپ، وتكەن-كەتكەننىڭ سالەمىن ساتىمەن الىپ، باتاسىن بەرىپ، باقىتىڭدى ۇستەپ وتىراتىن قاريالاردى كوپ كورەتىنبىز. ولاردىڭ الدىن كەسىپ وتپەي، توقتاپ، نازارىن اۋدارىپ، اۋزىمىزدى تولتىرىپ «اسسالاۋماعالايكۇم» دەپ امانداسىپ، سونان سوڭ كوپتەن كۇتكەن كەرەك ٴىستى تىندىرعانداي بولىپ، شاتتانا جۇگىرىپ بارا جاتاتىنبىز. اكەمنىڭ كوزىن كورگەن، انامنىڭ قولىنان ٴدام تاتقان سول قاريالار تۋرالى بۇگىن ۇزاق جىلداردىڭ قىرقاسىنان ويلانا ەسكە الساق، سول كەزدەر ٴبىزدىڭ ازاماتتىق قالىپتاسۋىمىزدىڭ سانالى ساباعىنداي بولعان ەكەن. ٴقازىر دە، جولىم تۇسكەندە، سول باياعى بالاڭ سۇرلەۋمەن تاعى دا ٴجۇرىپ وتكەندى ۇناتامىن. سول كەزدە ٴار ٴۇيدىڭ الدىندا وتىرعان اق ساقالدى ابىز قاريانى، اق جاۋلىقتى ٴاز انالاردى تاعى دا كورەم بە دەپ ەلەڭدەيمىن. اتتەڭ، ۋاقىت قاتال، ولاردىڭ ٴبارىن كەلمەستىڭ كەمەسىنە مىنگىزىپ، الىسقا اكەتكەندەي. جانىم جابىرقاپ، كوڭىلىم قامىعىپ، ٴار كوشەنىڭ ٴون بويىنا جالتاق-جالتاق قارايمىن. سولارمەن بىرگە كەتكەن قيماس شاق — بالالىق بالداۋرەندى بۇگىنگى ۇلانداردىڭ بويىنان كورەمىن بە دەپ، كوشەدە جۇگىرىپ بارا جاتقان بۇلدىرشىندەردىڭ سوڭىنان ۇزاق قاراپ قالاتىنىم بار. الاتاۋ قويناۋلارىنداعى الما باقتارىنىڭ ٴيىسى جۇپار اڭقىعان سول ٴبىر تاماشا ٴساتى، بيىك تاۋدىڭ باسىنا ازەر ورمەلەپ شىعاتىنداي تاڭعى ارايدىڭ تامىلجىعان شاپاعى، اۋىلدان ورگەن مالدىڭ قىم-قۋىت داۋىستارى، ٴتورت تۇلىگىن ورگىزگەن اپالاردىڭ بىر-بىرىنە سالەم سالىپ، اي كورمەگەن ابىسىنداي، جىل كورمەگەن تانىسىنداي بولىپ شۇرقىراسىپ، اماندىق-ساۋلىق سۇراسىپ جاتقانى كوڭىل ايناسىندا كوپ ۋاقىت وتسە دە، ەسكىرگەن ەمەس. كەيىنگى كەزدەردە جەر شارىنىڭ تالاي ەلىندە، تالاي قيىرلاردا تاڭنىڭ اتۋىن كوپ كوردىم. ٴبىراق سولاردىڭ ەشقايسىسى دا مەنىڭ جانىم- دى ٴدال سول بالا كەزدەگى تۋعان اۋىلىمنىڭ — تۋعان ەلىمنىڭ تاڭىنداي باۋراعان ەمەس. بۇل، بالكىم، تۋعان جەرگە دەگەن ىستىق سەزىم، اتا-اناما دەگەن وشپەس ساعىنىش بولار. تاڭ- مەن تالاسا تۇرىپ، تاۋ قويناۋىنداعى ەسكى جولدارعا جاڭا قادامدار قوساتىن اكەمنىڭ ىمىرت ۇيىرىلگەندە ۇيگە كەلىپ، داستارقان باسىندا ٴدام تاتىپ وتىرعان بەينەسىن وزعان جىلداردىڭ وي-شىمىلدىعىن ٴتۇرىپ، قانشا قاراسام دا، كوكەيىمدەگىنى كورە المايمىن-اق. شاراسىز كۇيدە جولعا شىعىپ، يىعىن شاڭ قاپقان جولاۋشىداي كۇي كەشەتىنىمدى نەسىنە جاسىرايىن. ەل مەن جەردىڭ قاسيەتىن تانىتۋ تۇرعىسىندا ٴبىز كەيدە جاداعاي سوزدەرگە دە ورىن بەرىپ جاتامىز. «وڭاي ٴسوز عوي وتاندى سۇيەم دە- گەن، مەن وتاندى اتامداي يەمدەنەم»، دەپ مۇقاعالي اقىن قالاي ٴدال ايتقان. اتامەكەن دەگەن سوزدە كيە بار. تۋعان جەر دەسەك، ارماندا كەتكەن بابالاردىڭ بۇگىنگى تاڭدا اقتا- لعان ارمانى ويعا ورالادى. ٴوز وتانىڭ – بۇل دۇنيەدەگى ٴجانناتىڭ مەن شۋاعىڭ. سوندىقتان مەن جاستارعا ٴبىلىمىڭ مەن قايرات-جىگەرىڭدى ٴوز ەلىڭنىڭ مۇددەسىنە جۇمسا دەپ ايتار ەدىم. تۋعان ەلىڭ داۋلەتتى، تۋعان جەرىڭ ساۋلەتتى بولسا، سەن دە اۋلەتتى، الەۋەتتى بولاسىڭ. وتاندى ٴسۇيۋ بارشامىز جۇرەك تۇسىندا ۇستاۋعا تيەسىلى وسىنداي قاراپايىم سوزدەردەن باستالادى. اكەمىز كۇن سايىن «وتاندى ٴسۇي، ەلدى ٴسۇي، تۋعان جەردى قادىرلە» دەپ تاقپاق جاتتاتقانداي بولعان جوق.

انامىز دا مۇنداي سوزدەردى قۇلاعىمىزدىڭ قۇرىشىن قاندىرىپ، كۇندە ايتقان ەمەس. ٴبىراق ولاردىڭ كۇندەلىكتى قاراپايىم تىرلىگى، وت باسى-وشاق قاسىندا اتقارعان ىس-ارەكەتى بىزگە ومىرلىك ساباق، عۇمىرلىق عيبرات بولدى. مۇنداي جاعدايدى تەك مەن عانا باستان كەشپەگەنىم دە شىندىق. ٴاربىر قازاق بالاسىنىڭ، ٴار قازاقستاندىقتىڭ وسىنداي تالىم-تاربيە العانى داۋسىز دەپ ويلايمىن. حالىق تا بىردە بالا، بىردە دانا. دانا حالىقتىڭ ۇلى، بالا حالىقتىڭ باسشىسى بولىپ، تۋعان ەلىڭنىڭ تۋىن كوتەرگەندە، جۇرتىڭا دەگەن سەنىم ەشقاشان سۋعا باتىرمايدى، وتقا كۇيدىرمەيدى. تىعىرىقتان جول تاباسىڭ. ٴقازىر بۇعان حالقىمىز دا، الىس-جاقىن ەلدەر دە كۋا. تۇرلاۋلى تاريح، شەجىرەگە اينالار شىندىق كۋا. بۇگىنگى ۋاقىت كۋا. ال ٴبىز — وسى تاعدىرشەشتى تۋىندىنىڭ باس كەيىپكەرلەرىمىز. قازاق ٴۇشىن قارا جەردىڭ قاسيەتى تىم بيىك. تاعدىر بىزگە ۇلان-بايتاق جەر بەردى. ۇل-قىزىنىڭ رۋحى اسقاق، نامىسى بيىك ەل بەردى. عاسىرلار بويى كۇرەسىپ، تالاي-تالاي تار كەزەڭدە داۋدىڭ بەتىندە، جاۋدىڭ وتىندە جۇردىك. بايتاق جەردىڭ بايانىن، اتا- بابانىڭ ارمانىن ۇمىتپادىق. اق بىلەكتىڭ كۇشىن دە، اق نايزانىڭ ۇشىن دا ورايىن تاۋىپ ۇستاپ، امالىن تاۋىپ ازات كۇنگە جەتتىك. دەمەك، وتاندى ٴسۇيۋ – ٴبىزدىڭ پەرزەنتتىك پارىزىمىز، قارىس قادام جەرى ٴۇشىن جانىن قيعان بابالاردىڭ اسىل اماناتىنا ادالدىعىمىز. جەردىڭ يەسى دە، كيەسى دە — حالىق. بۇل ٴبىزدىڭ ەشقاشان ەستەن شىعارمايتىن ەرەجەمىز، قاسيەتتى قاعيدامىز بولۋى ٴتيىس. تۋعان ەلىنىڭ تۇتاستىعى مەن بىرلىگى جولىنداعى حالىقتىق وي-پىكىرلەر قاشاندا قوستاۋعا، تەرەڭ تۇسىنىستىك تانىتۋعا لايىقتى. مۇندايدا: ۇلى توي كوپپەن كورگەن حالقىڭ ٴۇشىن، ەشقاشان اداستىرماس سالتىڭ ٴۇشىن. جاراتقان، قازاعىما ىنتىماق بەر، تۇرعاندا مىنا زامان تارتىپ ٴىشىن، – دەگەننەن باسقا نە ايتقاندايسىڭ؟! ٴبىز – ىنتىماق دەگەن ٴسوزدىڭ ٴمان-ماعىنا- سىن بالا كەزدەن بويعا ٴسىڭىرىپ وسكەن ۇرپاقپىز. ٴارى مۇنى تەك مەكتەپ وقۋلىقتارىنان عانا ەمەس، الاقانداي اۋىلدىڭ قاراپايىم ادامدارىنان ەستىپ، كۇندەلىكتى تىرلىگىنەن تا- نىپ وستىك. وسىندايدا ٴبىر ٴتامسىل ەسكە تۇسەدى. باياعىدا ٴبىر قاريا جەمىس اعاشىن ەگىپ جاتىپتى. ٴوزى بەلى ەڭكىش تارتىپ، ابدەن قارتايعان كارى ادام ەكەن. ونى كورگەندەر: «اتا، ٴوزىڭىز بولسا قارتايدىڭىز، بۇل اعاش قاشان جەمىس بەرەدى، ونى ٴسىز كورە المايتىن دا شىعارسىز، نەسىنە اۋرە بولىپ جاتىرسىز؟»، – دەگەندە، بەلىن ٴبىر ساتكە جازعان قاريا: «مەن جەمىسىن جەمەسەم دە، ونى كەيىنگى ۇرپاعىم جەيدى عوي، سول ٴۇشىن وتىرعىزىپ جاتىرمىن»، – دەپتى. ٴبىزدىڭ اكەلەرىمىز وسى تامسىلدەگى قاريانىڭ وزىندەي، ۇرپاعىن ويلاعان ۇلكەندەردىڭ كوزىندەي ەدى. الاتاۋ باۋرايىندا بوي كوتەرگەن اۋىلدارداعى قاريالاردىڭ ٴبارى دەرلىك وسى ٴتامسىلدى ٴوز باستارىنان كەشكەن ۇرپاق ەدى. مۇنى جىلدار وتە كەلە تەرەڭ ۇعىنا تۇستىك. ال بۇكىل قازاق دالاسىن جاۋدان دا، داۋدان دا قورعاپ، كەلەر ۇرپاعى ٴۇشىن شىبىن جانىن دا، قاسىق قانىن دا قيعان قاسيەتتى اعا ۇرپاقتىڭ ەل مەن جەر تۋرالى ماڭگىلىك ٴتامسىلىن بۇگىنگى ۇرپاققا جان-جاقتى ۇعىندىرا الدىق پا؟ «بىتكەن ىسكە سىنشى كوپ، بىتىرگەن ەردىڭ كەمى جوق» دەگەن ماحامبەتتەن جەتكەن ماعىنالى ٴسوز بار. كەيدە ٴبىر ازاماتتار شامادان تىس ٴمىنشىل بولىپ جاتقاندا، وسى ٴسوزدى ۇستانعان باياعى اۋىل قارتتارى ەسكە جيىرەك تۇسەتىنى بار. ەل مەن جەردىڭ قاسيەتى مەن كيەسى – ۇلى جادىگەر. ۇلتتىق بايلىق. ۇلتتىق ۇلاعات. تىلىمىزدە «جەر تاعدىرى – ەل تاعدىرى» دەگەن ٴسوز بار. ويتكەنى، جەردىڭ تاريحى، ونىڭ تاعدىرى ٴاربىر ادامنىڭ دا ٴومىربايانى، اششىلى- تۇششىلى عۇمىرناماسى سەكىلدى. ٴبىز وسى جەردە ومىرگە كەلدىك، ۇلت بولىپ ۇيىدىق، حالىق بولىپ قالىپتاستىق. حان كوتەرىپ قاتارعا كىردىك، مەملەكەت بولىپ مەرەيىمىزدى وسىردىك. ەندى، مىنە، ەگەمەن ەل، كىممەن دە تەرەزەسى تەڭ تاۋەلسىز مەملەكەت رەتىندە وركەنيەت ولكە- سىنە ورىستەپ بارامىز. كوش-كەرۋەنىمىز كولىكتى دە، كورىكتى دە بولعاي! حالقىمىزدا «ەل بولسا، ەر تۋعىزباي تۇرا المايدى» دەگەن ەرەكشە ٴبىر ٴماندى ٴسوز بار. ەگەمەن ەلىڭدى جاۋعا الدىرمايتىن، داۋعا قالدىرمايتىن ەر باسقارسا، ونى قولدايتىن ەلى بولسا، بۇل دۇنيەنىڭ بايلىعى دا، باقىتى دا سول ەمەس پە! ەل باقىتى – ەر باقىتى. سون- دىقتان دا «اتادان ۇل تۋسا يگى، اتا جولىن قۋسا يگى» دەپ وسكەن ەلدىڭ پەرزەنتتەرىمىز. ۇلتتىق مۇددەگە قىزمەت ەتۋدىڭ تاريحي ۇلى ۇلگىلەرىن ٴبىز حالقىمىزدىڭ قايراتكەر تۇلعا- لارىنىڭ ٴومىرباياندارىنان بىلەمىز. جيىر- ماسىنشى عاسىر باسىنداعى ۇلتتىق مۇددە جولىنداعى جانكەشتى ارپالىستار كەيىنگى جىل- داردا زۇلمات پەن ناۋبەتتىڭ قاسىرەتتى كەزەڭىنە تاپ بولسا دا، ولاردىڭ ايقىن ماقساتتارى مەن اسقاق ارماندارى كەلەر ۇرپاقتىڭ كەۋدە- سىندەگى ازاتتىق سەزىمىن وياتتى. جيىرماسىن- شى عاسىردىڭ باسىندا جيىرمادان ەندى اسقان سۇلتانماحمۇتتىڭ: «قاراڭعى قازاق كوگىنە، ورمەلەپ شىعىپ كۇن بولام، قاراڭعىلىقتىڭ كەگىنە، كۇن بولماعاندا كىم بولام؟!» دەپ باسىن بايگەگە تىگۋى اقىندىق البىرتتىق قانا ەمەس، ازاماتتىق، قايراتكەرلىك جانكەشتىلىك بولاتىن. فەودالدىق جانە سوسياليستىك سانا اراسىن- داعى ٴسابي تالپىنىستار مەن سولاقاي ۇراندار ۇلتتىق ەسەيۋدىڭ، حالىقتىق ەرجەتۋدىڭ كەزەڭىن كەشىكتىرىپ، ونىڭ سوڭى سىرتتان تاڭىلىپ، سۇرقيا پىشىلگەن سولاقاي جوسپاردىڭ كەسىرىنەن وتكەن عاسىر باسىندا كورشىلەرىنەن سانى جاعىنان باسىم قازاق جۇرتىنىڭ عاسىر ورتاسىندا ولاردان كوش بويى قالىپ قويعانىن تاريحي زاۋال، ناۋبەت دەمەگەندە نە دەيمىز؟! ەلىم تۋرالى، ونىڭ ەرتەڭى تۋرالى ويلانعاندا، تۋعان اۋىلداعى كوپ بالالى وتباسىلاردىڭ ٴومىرى ەسىمە تۇسەدى. بارىنە بىردەي انالىق جۇرەكپەن، اكەلىك تىلەكپەن قارايتىن قارا- پايىم وتباسىلار سەكىلدى ەشكىمدى الالاپ قاراعان ەمەسپىن. ٴبارى دە – مەنىڭ حالقىم، تۋعان جۇرتىم. بەرەكە-بىرلىگى جاراسقان، ەرتەڭگە ورتاق ارمان-ۇمىتپەن قاراعان ولاردى ەشقاشان شەكتەپ، شەتتەتۋگە بولمايدى. ويتكەنى مىنا جەر، مىناۋ اسپان مەن تاۋ، بوي كوتەرگەن ۇيلەر مەن قالالار بارىمىزگە ورتاق. بارشاسى – ەل مەن جەردىڭ ورتاق بايلىعى، ورتاق قازىناسى. بۇگىنىمىز دە، ەرتەڭىمىز دە ورتاق. سوندىقتان دا جۇرت بولىپ جۇمىلىپ، كوپ بولىپ ۇعىنىپ، ەر بولىپ ەڭسەرىپ، ەل بولىپ بەلسەنىپ قىزمەت اتقارىپ كەلەمىز. مۇنىڭ ٴبارى قاسيەتتى قازاق جەرىندە جۇزەگە اسىپ جاتىر. حالقىمىزدا «تاۋدان تىرەگى باردىڭ تاستان جۇرەگى بار» دەگەن ٴسوز بار. مەنىڭ تاۋىم دا، تابالدىرىعىم دا، تاپقانىم دا، تابىناتىنىم دا – تۋعان حالقىم. ەلى مۇراتقا جەتپەسە، ەردىڭ ٴباسى كەم، ەرى مۇراتقا جەتپەسە، ەلدىڭ ٴباسى كەم. ەكەۋى تەڭ ٴتۇسىپ، تىلەگى مەن تىرەگى ۇشتاسسا، ەكەۋى دە ومىردەن ٴورىسىن، ەڭبەكتەن جەمىسىن، جارىستان جەڭىسىن تابادى. ەلىڭ – قۇرىشىڭ، جەرىڭ – ىرىسىڭ. ويتكەنى جەردىڭ دە، ەلدىڭ دە يەسى ەكەنىڭدى ەشقاشان ەستەن شىعارۋعا بول- مايدى. بالالى ٴۇيدىڭ بازارى تارقامايتىنى سەكىلدى، سوندا ەلىڭنىڭ بازارى دا، اجارى دا جاراسىمدى كەلىسىممەن عۇمىر كەشىپ، تاريحي ىستەردى اتقارا الاسىڭ. ەلدىڭ كۇشى — بىرلىكتە. بۇل ٴسوز ٴبىزدىڭ ۇلتتىق ۇرانىمىز. ٴبىر ەل، ٴبىر ماقسات، ٴبىر وتان — ٴبىزدىڭ ۇلتتىق ارمانىمىزدىڭ اقيقات العى- شارتتارى. ٴبىلىمدى مىڭدى جىعادى، بىلگەن ۋاقىتتان وزادى. ال ىزگى قاسيەتتەردى ىزگىلىككە جۇمساعان ەلدىڭ دە، ەردىڭ دە قاشاندا ماڭدايى اشىق. بۇل سوزدەردى ەلەپ-ەكشەپ بەرگەن دە حالقىمىزدىڭ عيبراتتى ٴومىر جولى. ٴبىز – تالايدى كورگەن حالىقپىز. تار زاماندى باستان كەشىپ، كەڭ زاماندى اڭساعان ەلمىز. بۇل كۇنگە ٴبىزدىڭ ۇرپاق جەتتى. ەندىگى جاس ۇرپاق – ەرتەڭگى ەل تىرەگى وسىنى باعالاي ٴبىلۋى كەرەك. باقىت – باعالاي بىلگەندىكى. ادال ماڭداي تەر – ابىرويدىڭ باسپالداعى، ەسەلى ەڭبەكتىڭ وتەۋى. عاسىرلار بويى ازاتتىققا ۇمتىلعان اردا ەلدىڭ قاي كەزدە دە كوشىن باستاعان ۇلى تۇلعالارى بولعان. بۇل تۇرعىدان كەلگەندە ۇلتتىڭ ۇلى تۇلعالارىنىڭ ەسىمدەرىنىڭ ٴوزى تالاي كىتاپقا جۇك بولارلىق. ەرلەردىڭ ەرەن بەينەلەرىن داستان-جىرلارىندا ماڭگىلىككە ناقىشتاعان حالقىمىزدىڭ ۇلان-عايىر بايلىعى — رۋحانياتىمىزدىڭ اسىل قازىناسى عانا ەمەس، ول – ٴبىزدىڭ كەلەشەك دامۋىمىزدىڭ، ەلدىك قۋاتتىڭ قاينار كوزى. تۇلپار ٴمىنىپ، تۋ ۇستاعان بابالاردان جەتكەن اسىل ٴسوز، ايبىندى ۇران ەندى بۇگىندە قازاقستاننىڭ مارتەبەسى مەن مەرەيىن اسىرىپ، ونىڭ الەمدىك وركەنيەت كوشىندەگى ورنىن ايقىنداۋدا. قازاق جەرىنىڭ – ٴۇستى دە، استى دا بايلىق. ال ودان دا قىمبات بايلىق – ٴبىزدىڭ باۋىرمال حالقىمىز، ٴمارت جۇرتىمىز. ەل بولۋ ٴۇشىن، ەڭ الدىمەن ۇلتتىق رۋح، ۇلتتىق قاسيەت جانە ۇلتقا دەگەن سەنىم بولۋى قاجەت. ٴبىز وسى ۇلى قاسيەتتەردى مەملەكەتتىك ساياسات رەتىندە ۇستانامىز جانە ونى اركەز ماقتان ەتەمىز. مەملەكەتتىڭ عۇمىرى دا ادامداردىڭ تاعدىرىنا ۇقساس. اريستوتەل دانىشپان: «مەملەكەتتىڭ پايدا بولۋى قۇدايدىڭ ٴىسى، ال ونى ساقتاپ قالۋ – ادامنىڭ ٴىسى»، دەگەن ەكەن. ٴبىز، قازاقستان حالقى، قۇدايدىڭ ىسىنە قۋانا وتىرىپ، جاڭا تۇرپاتتى مەملەكەتىمىزدى ساقتاپ قالۋ ٴۇشىن ماڭگىلىك ەلگە قىزمەت جاساۋ جولىندا ەڭبەكتەنىپ جاتىرمىز. ەل مەن ەردىڭ بىرلىگى – حالىقتىڭ قام-قارەكەتى. «جەرى جوق ەل مەملەكەت قۇرا المايدى، جەرى جوق ەل ٴومىر سۇرە المايدى»، دەگەن ەكەن عۇنداردىڭ كوسەمى مودە بابامىز. بىزدە ۇلان- بايتاق جەر دە بار، ىنتىماعى جاراسقان ەل دە بار. ەڭبەگىمىزگە بەرەكە، حالقىمىزعا بىرلىك بەرگەي!

ماقالا «ەگەمەن قازاقستان» گازەتىنەن ىقشامدالىپ الىندى.

كوممەنتاريي0

ۆاش كوممەنتاريي بۋدەت وپۋبليكوۆان پوسلە مودەراسيي